Use Kläönschnacker

Fasslaom…

Wer kennt dat Lied, wer kennt denn Text?

Wenn Fasslaom is, wenn Fasslaom is, dann schlächt us Vaoder denn Buck,
dann didelt us Mouder, dann didelt us Mouder, dann didelt us Mouder dei Rock!

Wo heitde dei noch

Dei Breif an’n Kaplaon…

Dei Breif an’n Kaplaon… KW 7/26

Vandaoge häbb ick us ollet Familienalbum dörbloort. Dor hätt Tant Marie näben Biller uck lüttke G’schichten mit affheftet. Eine hätt mi et besünners andaon. Et hannelt sick üm ein Kaplaon,  dei in ein ännert Dörp versett’t wern schull un dor eine Hushöllerschke söcht har. Finao ut dat Dörp möss dat wull hört häbben un har üm dissen Breif schräben:

Ährwürdiger Herr Kaplan,

wie meine Freundin Marie mich schreibt, werden sie verschickt un müssen ein eigene Hushöllung anfangen. Was Marie mich da vorschlägt, gefällt mich gut, nämlich bei ihnen Hushöllerschke zu werden.
Das würde mich gerade jetzt gut passen, da meine Schwiegerin, ein schlimmes Biest, mein Leben gans suur macht.
Auch die Blagen sind gor nicht nett zu mich, wie sich das gegen eine Tante gehört. Sie sagen immer, ick hätte keinen mitgekriegt un davon wäre ick ekelig.
Das stimmt aower nich, denn ick habe immer herumgerüngelt un mich, toun Beispiel bi Hein‘s Lui gans oft hengekrägelt, un er hat doch nicht angebissen.
Letztens sagte so ein Rotzlöffel sogar zu mich, ick täte auch die Gewitters machen. Sowiet is das schon gekommen.
Ick bin im gouen Alter, na eben so umme Füfftig herum. Das paßt ja auch ganz gut, weil sie ja noch ganz jung un nich erfahren sünd. Ick habe auch keine Bekanntschaften und will von den Mannslüe nix mehr wissen.
In all den Arbeiten bin ick perfäkt. Ick kann ganz gut kochen, am besten Arfkensoppen mit Schwienepöötges un – steert.
Nun weiß ick nicht, wo sie hinkommen. Im Goorn bin ick gut. Aalen (=jauchen) tu ick selber. Wir könnten eine Kauh halten. Mölken kann ick auch gut.  Dann hätten wir auch die Kaffemölk umsüss.
Hühner wollen wir aber auch halten. So selbstgelegte Eier sind immer frisch un nich so teuer. Ick tue ja auch gans sparsam wirtschaften. Sollen wir uns auch nicht ein Schwienken halten? Da konnte ick immer besonders gut mit umgehen.
Ick täte ihnen auch gut was mitbringen für den Huushalt. Ick habe noch gutes Potschelaon von meine Oma. Dann habe ick auch noch manch Rullen Linnen, die ick mir für alle Fälle mal angeschafft habe. Aber leider bin ick ja Jungfrau geblieben. Un, dormit ick dat nich vergesse, ick habe für die Utstüür uck noch 24 Laken für uns.

Nun bitte ick ihnen, tun sie Ihre Backbeern man ruhig mit miene zusammenschmeißen. Es soll ihnen auch nich gereuen. Ick kann alles, wat sie nun auch wohl wollen:  das Grobe un uck das Feine.
Ick erwarte ihnen stündlich zu besichtigen!

Na – wenn dat kiene Bewerbung is… Pack man fors tou!

Wo heitde dei noch

Van’t  Hieraoten in fräuheren Tieden…

KW 6/26   Van’t  Hieraoten in fräuheren Tieden…

IValentinsdag – ein wichtige Dag för alle, dei sick mäögd. Fräuher geew et sowat nich, vertellde mi Tant Libett, fräuher mössde man naohhölpen, dat dei Wichter an’n Kerl köm’n. Off dat aal so loopen is, wi sei mi dat vertelld hätt, weit ick nich. Aower ick gäw dat maol so wieter…

Dochter: Oooh, ooh- wat is dat doch’n Mallör, ooh, ooh- wat häbb ick dat uck leip!
Mamme: Wat häss  tou plärren, wo häbbse di denn all woller bäten?
Dochter: Oh Mamme – ick häff doch so’n Kummer…
Mamme: Wat säggs du dor, du häss Kummer, up Enne uck noch Liebeskummer, off so wat?
Dochter: Jao Mamme, dat isset jo. Du säggs genau wi use Pappe, dat ick denn Hinnerk hieraoten schall, aower ick mag denn doch gornich!
Mamme: Wich, nu sägg mi doch maol, wat häss du dann an denn ollen  uttousetten?
Dochter: Och Mamme, dei is doch väl tou old för mi…
Mamme: Tou old, ick mag et nich hörn. Dann gaiht hei doch uck eiher dot un du häss Ruhe up’n ollen Dag…
Dochter:  Aower, dann hätt hei uck noch so grote Fäute…
Mamme: Grote Fäute, dat is doch gout, wenne up’n groten Faut läwen kanns..
Dochter: Un häss dat all seihn, dei häff dat ganse G’sicht vuller Sommersprossen – öwerall…
Mamme: Kiek an, Sommersprossen häff dei, dat passt doch gout tou üm – dei hört dortou, wie dei Pann’n up Dack!
Dochter: Un dann wieter, dei is doch so däösig, dei is inne Schoul all twei Johr sittenbläben.
Mamme: Wicht – dat maokt doch nix. Denk doran: Dei dümmsten Buurn häbbt jümmers dei dicksten Tübbeken..!
Dochter: Aower häss denn all richtig ankäken, dei groten Ohrn, so saurichtige Schwienlappens…
Mamme: Maokt nix, dann hörde die uck bäter, bruuks nich so tou larmen…
Dochter: Aower dat maokt üm so häßlich un dann noch dei langen Näsen. Hei hätt doch so’n richtige rode Räuben in’t G’sicht…
Mamme: Kladderadatsch, Daomelei. Wicht, glöw mi, Schönheit vergaiht..!
Dochter: Un wie löpp hei rümme. Jümmers ‘n Draopen ünnere Näsen.
Mamme:  Un? Dat is doch’n Teiken, dat hei noch nich verdrögt is…
Dochter:  Uck krumme Beine häff hei. Dor kann use Mudde dör…
Mamme: Dor kanns nix van seihn, Dor treckt man’ne Büx aower.
Dochter:  Och Mamme, weisse – ick mag denn einfach nich liern!
Mamme: Dummet Blaog, dat heit öwerhaupt nix – denks du villich, ick häff dien Pappen liern mög.?

Bi us tou Huus...

Goue Vorsätze…

Dat giff soväl goue Vorsätze, man bruukt se nur noch ümmesetten…

Schuuf nich aals up morgen, denn wenn di dat Spaoß maokt, kanns et morgen jo woller doun…
Man schall dei glieke Dummheit nich nochmaol  maoken – dei Utwaohl is doch so grot…
Klouke Menschen maokt nich aale Fähler sülwes. Sei gäwt uck ännere dei Chance dortou…
Man schall nich den Mund tou vull nähmen – bi`t Räden un bi`t Äten. Dat bewohrt ein`n vör Arger un  Gewicht…
Menschen sünd wi Schallplatten: Gout upgeleggt, kaomt se am bessten aower dei Runnen…
Dat Benähmen is`n Speegel, wie`t van innen utsütt…
Undankbor is deijenige, dei wat för`t Nixdoun krägen hätt un för dei süfftigen Bedingungen mehr häbben will……
Wohr denn richtigen Affstand, wenn du einen schnell dichter kaomen wullt…
Jeder möcht dei Menschheit  bätern, aower  kiener fang bi sick an…
Man kummp bäter dör’t Läben, wenn dat Hart ‘n bäten weiker is as dei Kopp..
Vergäten käönen heit, mit dei Erinnerungen doran in Fräe tou läben…
Sick sülwes tou bekriegen, is oft dat Schwörste. Sick sülwes tou besiegen, dat Allerschönste…

Wo heitde dei noch

Dat giff Tügnisse…

Schäuler, Köster, Öllern…
Dei lüttke Heini wör´n gansen Schlauen: „Mien Papp´n will mi füfftig Mark gäben, wenn ick´n gout Tügnis krieg.“  „Dann streng di an“, sä dei Lehrer. „Ick weit wat Bäteres“, sä Heini, „schriew mi ein gouet, un wi deielt us dat Geld.“
Ick weit, wo hei waohnt…  Fiddi  kummp mit´n leip Tügnis nao Huus. „So ein Tügnis is doch glatt´ne Tracht Prügel wert“, mennde sien Papp`n.„Menn ick uck“, sä Fiddi, „laot us forts hengaohn. Ick weit, wo dei Lehrer waohnt..!“

Use Kläönschnacker

Dat giff Tügnisse…

Schäuler, Köster, Öllern
Dei lüttke Heini wör´n gansen Schlauen: „Mien Papp´n will mi füfftig Mark gäben, wenn ick´n gout Tügnis krieg.“  „Dann streng di an“, sä dei Lehrer. „Ick weit wat Bäteres“, sä Heini, „schriew mi ein gouet, un wi deielt us dat Geld.“
Ick weit, wo hei waohnt…  Fiddi  kummp mit´n leip Tügnis nao Huus. „So ein Tügnis is doch glatt´ne Tracht Prügel wert“, mennde sien Papp`n.„Menn ick uck“, sä Fiddi, „laot us forts hengaohn. Ick weit, wo dei Lehrer waohnt..!“

Allgemein

Dei klaut wi dei Raoben – Hochkunjunktur für Kleptomane!

KW 4/26 – Hochkunjunktur für Kleptomane! Dei klaut wi dei Raoben…

Dat kenn gi uck: Ein- off tweimaol inne Wäken giff dat Sünnerangebote in Supermarkt, Wat werd dor aal för Saoken anbaoen, wat giff dat dor aal tou seihn. Uck ick kiek mi dat jümmers gern an, wenn mine Frou dor an inkoopen is.

Wenn ick dann aower seih, wi van dreiste Froulüe, oft‘ne sog.“schwatte Kolonne“ dei inpackten Woren ut’nänner räten un bisiet schmäten werd, un wi dei Dischke dann utseiht, is mi dei Lust doran vergaohn. Wat denkt dei sick ellinck dorbi? Sowat wör us all as Kinner verbaoen un dat gilt för mi uck vandaoge noch!

Einmaol häbb ick mi doräöwer maol mit eine Verkäuferin ünnerholln. Dei zuckde blots midde Schullern un sä: „Dat isset noch nich. Wat menns wull, wat hier aal klaut wedd..!
Schlimm – nich? Wenn ick et uck nich ännern kann, so fallt mi doch dortou’ne lustige G’schichte van fräuher in. Villich schull man dat vandaoge uck noch utprobeiern:

Bruns Bennard wör all‘n poor Daoge alleine bi Huus. Siene Liese wör in Kur, har üm aower gout toulehrt, so dat hei sick wull hölpen kunn. Nu harn sei‘ne Naoberschke, dei üm mit ehre Schnackerei nervde. Un dei har uck noch leipe Täöge – Bennard sä d‘ Klemtomanie tou!

Dei Rege nao: Et wör fräuher Moude, dat man ’n bäten Kleingeld „bi dei Hand har“ – för‘t Sammeln, Zeitungsgeld unsowieter. Dat Geld wohrde man oft baoben up Schapp inne Käöken up. So mök Bennard dat uck.

Nu har hei all´n poormaol mennt, dat dor Geld fählde. Wi kunn dat? Wör dat villich dei Naoberschke? Dat krigg ick rut dachde hei, ick teik dat Geld.

Nächsden Dag frög hei ehr, off sei üm wull Geld wesseln kunn – un richdig un gout, sei har dat teikde Geld. Wat mök Bennard: Sä nix, un stellde dor´ne Muusfalln hen!

As siene Naoberschke maol woller köm, güng hei toufällig nao näbenan. Dat düerde uck nich lange – dor köm ein Gebrüll ute Käöken, as wenn dor einer inne Fallen seet – un so wör´t uck.

Hei sehg noch jüss, wi dei Klemtomane wi dei Blitz rut suusde. Un wat dachde Bennard: Hölpt am bessen..! 

Bi us tou Huus...

Leitungen verleggen…  

KW 3/26 – Arger bi’t Leitungen verleggen – dat geew et uck all fräuher,,,

Glasfaser verlegen: Man sütt se jeden Dag, man läst dorvan inne Zeitung: Dei Baustellen un denn Upwand, um Leitung tou verleggen. Neit is dat aower nich, uck fräuher wör dat harte Arbeit, un Arger baoben Bott.

Dat wör üm dei Tied, as wi in disse Gägend Strom kreegen. Dor mössen Masten sett‘t wern un dorför söchten se tou Uthülpe düchtige Kerls.

Fiddis Bräuers = Heidners Hinnerk, Franz und Otto harn sick uck meld’t.  Dei Vörarbeiter sä er, dat sei eiers ein Dag arbeiten schulln, dormit hei sehg, wat sei kunn’n.

Gout. Dei dreie haun uck rin. Dei Vörarbeiter schull seihn, wat sei kunn’n.

Aobens wüdd dann uptellt, woväl schafft worn wör. Hinnerk köm touers. „Veier Masten häbb ick insett‘t“, sä hei gans fraidig, „veier!“ „Gout“, sä dei Vörarbeiter, „kanns morgen wollerkaomen.“

Franz wör dei Nächsde. „Fiew Stück,“ sä hei un rischkede sick, „ick häbb fiewe insett’t krägen.“ „Noch bäter“, sä dei Vörarbeiter, „kanns uck morgen anfangen.“

Dunn köm Otto. „Na“, frög üm dei Vörarbeiter, „biss du uck so düchtig wän. Woväl Masten häss du dann schafft?“  „Einen“, sä Otto gans dröge, „einen!“

 „Einen?“,  wunnerde sick dei Vorarbeiter, „wo kann dat dann?  Hier,  diene beiden Bräuers häbbt veier un fiewe schafft – un du blots einen?“

„Jao“, sä Otto ganz langsaom, “ dat har ick uck kunnt. Dei beiden häbbt  dei Päöle jo baoben ’n gansen End rutkieken laoten..?!“

Wo heitde dei noch

Wat dör dei Bloumen säggen…

KW 2/26 – Wat dör dei Bloumen säggen…
Wenn man wat direkt nich säggen will, off dütlicker utdrücken will!
-Vandaoge is dei Hund dran!

-Bi dit Weer kanns kien Hund nao buuten jaogen = Sauwetter – kannst nich mal den Hund rauslassen!
-Kummps aowern Hund, dann kummps uck aowern Steert = Hast du den Berg erklommen, schaffst du auch wieder runter!
-Wenn‘ n Hund schmieten wull, find’s uck’n Stein = Wer einem was unterstellen will, findet auch’nen Grund!“
-Wenn – wenn dei Hund nich schäten har, dann har’n Haosen gräpen = Wenn das ?  nich dazwischen gekommen wär – dann..!
-Gaoht vör’e Hünn’n = gaiht kaputt; geht zu Ende, wird‘ne Katastrophe!
-Dor wedd dei Hund inne Pann’n verrückt = is doch nich normaol, ist total verrück!
-Dor is dei Hund begraoben -? dor is gornix los; ist überhaupt nichs los!
-Schulden, as’n  Hund Flöhe = sehr viele unübersehbare Schulden!
-Up’n Hund kaom’n = pleite, schlechte Wahl getroffen!
-Dor weiht dei Stert mit’n Hund = verkehrte Welt, da läuft es anders herum!
-Wo dei Hund ’n Pott find, steckde seine Schnuten rin = Neugier lockt, steht die Tür offen, will man auch reingehen!
-Bäter ein’n dullen Hund straoken, as’ne Frou tou säggen, dat se graue Hoor krägen hätt… = Nicht die Finger verbrennen!

Dei Hund lügg… Tante Mine möss för Fiddi siene Täöge immer herhollen. Sei wör maol woller tou Beseuk, un Fiddi leggde fors los: „Weiß du all, Tant Mine,dat use Hund lügg“, sä hei . „Dei Hund lügg, wo giff’t denn sowat?“, frög dei trügge. „Kann ick di bewiesen“, sä  hei – un gans luut tou den Hund: „Wie spräkk  dei Katt?“ „Wau“, geew dei Hund woller trügge. Siehste“, sä Fiddi, „dei Hund lügg!“  

Bi us tou Huus...

Wi wör dat noch mit glietschken un schäöweln…  

KW 1/26 –Wi wör dat noch mit glietschken un schäöweln…   

„Fräuher wör aals bäter“, „wi harn jo nix“, un so wieter… Disse Schnäcke bedüert faoken, dat man klaogen, sick beduern, off sick bepraohlen will.

„Fräuher wör väles änners“, kanns all eiher glöben. Et mott jo uck so wän, denn dei Tied gaiht nu maol wieter!

Un so möcht ich vandaoge trügge denken, an dei Winter van fräuher. Disse strengen Winter wörn hart, dei Alldaogsarbeit schwor. Et wör nich einfach, aower aals irgendwie selbstverständlicker.

Nich blots uppe Fensterschieben seeten Iesbloumen, uck dei Wände van binnen harn eine dicke Iesschicht. Buuten geew et an’t Dack kiene Dackrönnen. Wenn et langsam daute un nachts wöller fröös, geew et dei schönsten Iespingel, bit an Bodden, buld so wi in eine Iishöhle.

Wi Kinner harn uck väl Spaoss. Schneiballschlacht sowiso, Schneimann baun wör dat, wat ick domaols am leiwsten möchde, un dat kann ick vandaoge mit 80 Johr noch immer nich laoten.
Domaols güng dat bi us dorüm, wer denn gröttsten baut har. Dor wör ick lange bäter at miene grötteren Bräuers. Einmaol harn se mi aowerdraopen. Ick wull an nächsden Dag naohaolen. Doch Schietepiepen – dor har et daut.

Dat Glietschken wör ein Riesenspaoß. Fräuher wi vandaoge kann man so eine Glietschkebaohn uck baun, wenn man denn Schnei platt trett. Wi harn aower noch richtige Iesbaohnen. Wenn et dann up’n laoden Harwstdag masse rängt har un alle Päöle vull wörn, harn wi ‘ne grote Utwaohl. Man mott dor tou säggen, dat fräuher wenig drainiert wör un deswägen dat Waoter nich so schnell affsacken kunn.

Wi Kinner drögen domaols fast aale noch Hölschken. Dormit güng dat Glietschken noch am bessen. Dat Problem wör, dat dei dordör schnell verschleeten. Opa klaogde immer: Dor kanns kien Hölschken gägen kriegen. Wat mök hei: Olle Schouh wüdden fräuher nich wegschmäten. Sei wüdden in Stücke schneern un dei kloppde Opa us ünnere Hölschken. Nu wör dat Rutschken daon.
Aower wi löten us wat infalln. Mit’nen groten spitzen Naogel drückden wi dei Stücke dor vör’t glietschken aff. Wenn wi dann woller nao Huus güngen, drückden wi dei Flicken so’n bäten woller drup. Meistens füllen se woller aff. Dann säen wi bi Huus: Dei sünd einfach affalln, hätt Opa nich öllinck fastemaokt. Opa knüffde dann, off hei dat immer glöw hätt, naja – ick glöw et nich…

Mit’t Glietschken kunn man uck eine Ort Wettkampf maoken. Einmaol, wer am wietesten glietschkede. Dann fangen: Alle 5 Sekunden wüdd achteränner aower dei Baohn glietschket. Hars denn vör di gräpen, kunns denn ümme un di doraower schmieten. Manche blewen dann extrao legen, dei nächsde achteran, unsowieter, wi säen dann immer „groten Hoopen maoken“. Dat Schlimme dorbi wör, dat einige immer dei Holschken utflögen. So ein Geschoss hätt mi uck maol draopen. Mit dei Verzierung häbb ick’ne ganse Wäken loopen.

För’t Iesloopen kenn ick noch Schäöwels. Dat wör’n lüttket Brett, so grot as’ne Schouhsaohlen, dorünner twei Glietschienen. Dei wüdden dann mit twei Ledderreim aower dei Schouh bunn’n. Dat Glien wör nich jüss dat Beste. Dei Vördeil wör, dor kunns gout up staohn, man bruukde dormit nich lange üben.

Bäter glitschen güng dat mit richdige Schlittschouh. Dat geew aower noch nich dei, dei faste anne Schouh sitt’t. Disse möss man noch anne Schouhsaohlen fastemaoken: Up dei Schiene seet so’ne Vörrichtung mit twei Klammern, dor settde man denn Schouh up, denn man dann anne Saohlen mit’n extrao Schläödel fastedraihde.
Dat Problem wör, gi käönt et jou vörstelln, eine stabile Schouhsaohlen. Seet dei Schlittschouh nich richtig faste, geew et dei dollsten Stürze, so wi bi mi. Eigene Schlittschouh häbb ick nie hat, aowern gouen Kumpel, dei mi dei uck maol utleint hätt. Nao poor Übungen wull ick dann uck bewiesen, dat ick dat all gout kunn.
Wi harn bi us eine grote Waoterstäe, ein Schlatt, wo wi am leiwsten wörn. Dor geew et aower poor aopene Stäen. Un dat wör eine Moutprobe, dor so wiet wi möglich ran tou fäuhern. Natürlick wull ick nich trüggestaohn. Ick weit noch wie vandaoge, wi ick dor scharp ranfäuhert un dunn affbaogen bin, womit ein Schlittschouh affhaude, ick liekut fäuherde un…  so ein Vollbad in Winterwaoter is gans wat Besünneret. Nich unbedingt tou empfählen!

Aower nu is Schluss, ick mott nao buuten. Et häff vannacht bäten schneiet, ick mott noch’nen lüttken Schneimann bauen.. Bit nächsmaol sägg Batkes Jupp…

Social Media Auto Publish Powered By : XYZScripts.com