Kuddelmuddel in us Café… . KW 11/26
Kuddelmuddel heit dat dit Johr bi NDR-Platt. Kuddelmuddel geew dat uck bi us inne Gaststätte, wenn wi nich uppassen. Ick vertell dat maol.
Fräuhstück: Et geew wi immer Brötchen un Brote, Käise un Schinken, Spargel, Obst, Rührei usw.van Büfett.
Nu har eine Damengruppe ein besünnern Wunsch. Sei möchten gern kaokte Eier. Dorför harn sei uns ein Zeddel gäben: 15 mit 3 ½ Minuten, 20 mit 5 Minuten Kaoktied un 13 hartgekocht! Dei mössen dann toudeielt wern.
Dat wüssen aower dei beiden Wichter nich, dei us bi’t Bedeinen hülpen. Wi harn et wull vergäten, ehr dat tou säggen. Wat wör: Sei harn dei Eier mit up Büffet stellt – aal tousaome – ein Kuddelmuddel. Eier seiht nu maol aal gliek ut. Wat nu?
Entschuldigung brochde nix. Probeiern un Uttuschken wulln dei Damen nich. Also mössen wi dei sülwes äten. Man schmitt jo nix weg. Ei Ei Ei – nao drei Daoge Eiersalaot har ick dei Schnauze vull! Sietdem ät ick kiene Eier mehr…
Geburtsdagsfier: Middagäten off „warmet Äten“ leeten wi us immer läwern, Catering-Service sägg man jo wull. Denn Lieferant un dat Menü kunn dei Gastgeber fasteleggen.
Nu wör dor maol ein ut Bayern, dei för siene Gäste nix änners updischken wull, as extrao dicke Schweinshaxen mit Sauerkraut. Kien Vorspeise, kien Nachtisch, nix! Wer dat nich mag, dei krigg uck nix, wör sien Schnack.
Leider kennde hei denn Geschmack van siene Gäste nich. Dei Haxen kömen gornich gout an. Wat dor bi rutköm wör, dat dei meisden sick bloß un gout denn Suurkohl tousäggen döen. Et wör noch nich dei Hälfte van dei sämzig Gäste an Büffet wän, dor wör dei Surkohl all uppe. Wat nu?
Naoschupp möss d’her. Dei Lieferant har bloß noch Reste. Also haolen einige Gäste wat van touhuus. Wenn dei Gastgeber uck nix änners as Suurkohl wull, naoher wör’t aal ein Dörnänner – ein Kuddelmuddel. Et geew Haxen mit Nudel-, Gurken- un Wuddelsalaot!
Noch wat: Dei Haxen harn dei meisden nich upkrägen, deilwiese nich maol anpackt, alles rin in denn Affall-Emmer, dei buuten stünd. As wir denn an nächsden Dag utkippen wulln, wör dor nix mehr inne. Wo kann dat? Dunn füllt us in, wi häbbt doch ein Hund, dei so gerne Knaoken mag, use Leica. Aower so anne füfftig Stück, deilwiese noch mit Fleisch dran – dat gaiht doch nich – oder?
Wiesen, wo hei dei laoten har, wull hei nich – achterkaom’n sünn wi dor, as wi an Huuse plaostert häbbt. Dor köm’n se aal toun Vörschien – hei har se rund üm Huus verbuddelt. Man sägg wull: Vörsorgen för leipe Tiien!
Noch mehr G’schichten mit Kuddelmuddel giff et dat nächsmaol…