’n poor Deile vörweg:
Gedichte tou schrieben, ob auf Hochdeutsch, off up Plattdütsch, för Geburtsdaoge, lüttke Fiern, usw. ligg uck in use Familge.
Wat mi aower jümmers mehr interessierde, wörn lüttke G’schichten un Anekdoten, also Däönkes, Däöneken, Döntken, off wi man dor tou sägg – un dat up Platt. So bün ick all fräuh dormit anfangen, disse tou sammeln un uptouschrieben.
Miene Ort toun Schrieben häbb ick bibeholln. Ick seih dat so: Schnacken un Schrieben wi ein dei Schnaobel wossen is. Wietergäben, wi man et hört un verstaohn hätt. Jüss bi Däönkes is dat wichtig. Wenn dei verännern, dat heit wo anglieken off begraodigen dais, is „dei Musik“ dor ute.
Dat Besünnere an Plattdütsch is doch, dat man et so schrieben kann (schall), wi man et utspräck. Dorüm schall sick nümms uprägen, wenn Wörter un Utspraoke in miene G’schichten eigenwillig un ünnerscheidlick sünd.
Plattdütsch is ’ne freie Spraoke. Sei bliff nur lebennig, wenn jeder sick up siene Ort dormit utdrücken kann.
Un dat hätt mi dortou anholln, sülwes wat tou schrieben:
Bi us tou Huus – G’schichten ut’n Paddewat!
Väl Spaoß bi’t Läsen sägg Batkes Jupp…