Kategorie: Bi us tou Huus…

Dat giff soväl goue Vorsätze, man bruukt se nur noch ümmesetten…

Schuuf nich aals up morgen, denn wenn di dat Spaoß maokt, kanns et morgen jo woller doun…
Man schall dei glieke Dummheit nich nochmaol  maoken – dei Utwaohl is doch so grot…
Klouke Menschen maokt nich aale Fähler sülwes. Sei gäwt uck ännere dei Chance dortou…
Man schall nich den Mund tou vull nähmen – bi`t Räden un bi`t Äten. Dat bewohrt ein`n vör Arger un  Gewicht…
Menschen sünd wi Schallplatten: Gout upgeleggt, kaomt se am bessten aower dei Runnen…
Dat Benähmen is`n Speegel, wie`t van innen utsütt…
Undankbor is deijenige, dei wat för`t Nixdoun krägen hätt un för dei süfftigen Bedingungen mehr häbben will……
Wohr denn richtigen Affstand, wenn du einen schnell dichter kaomen wullt…
Jeder möcht dei Menschheit  bätern, aower  kiener fang bi sick an…
Man kummp bäter dör’t Läben, wenn dat Hart ‘n bäten weiker is as dei Kopp..
Vergäten käönen heit, mit dei Erinnerungen doran in Fräe tou läben…
Sick sülwes tou bekriegen, is oft dat Schwörste. Sick sülwes tou besiegen, dat Allerschönste…

KW 3/26 – Arger bi’t Leitungen verleggen – dat geew et uck all fräuher,,,

Glasfaser verlegen: Man sütt se jeden Dag, man läst dorvan inne Zeitung: Dei Baustellen un denn Upwand, um Leitung tou verleggen. Neit is dat aower nich, uck fräuher wör dat harte Arbeit, un Arger baoben Bott.

Dat wör üm dei Tied, as wi in disse Gägend Strom kreegen. Dor mössen Masten sett‘t wern un dorför söchten se tou Uthülpe düchtige Kerls.

Fiddis Bräuers = Heidners Hinnerk, Franz und Otto harn sick uck meld’t.  Dei Vörarbeiter sä er, dat sei eiers ein Dag arbeiten schulln, dormit hei sehg, wat sei kunn’n.

Gout. Dei dreie haun uck rin. Dei Vörarbeiter schull seihn, wat sei kunn’n.

Aobens wüdd dann uptellt, woväl schafft worn wör. Hinnerk köm touers. „Veier Masten häbb ick insett‘t“, sä hei gans fraidig, „veier!“ „Gout“, sä dei Vörarbeiter, „kanns morgen wollerkaomen.“

Franz wör dei Nächsde. „Fiew Stück,“ sä hei un rischkede sick, „ick häbb fiewe insett’t krägen.“ „Noch bäter“, sä dei Vörarbeiter, „kanns uck morgen anfangen.“

Dunn köm Otto. „Na“, frög üm dei Vörarbeiter, „biss du uck so düchtig wän. Woväl Masten häss du dann schafft?“  „Einen“, sä Otto gans dröge, „einen!“

 „Einen?“,  wunnerde sick dei Vorarbeiter, „wo kann dat dann?  Hier,  diene beiden Bräuers häbbt veier un fiewe schafft – un du blots einen?“

„Jao“, sä Otto ganz langsaom, “ dat har ick uck kunnt. Dei beiden häbbt  dei Päöle jo baoben ’n gansen End rutkieken laoten..?!“

KW 1/26 –Wi wör dat noch mit glietschken un schäöweln…   

„Fräuher wör aals bäter“, „wi harn jo nix“, un so wieter… Disse Schnäcke bedüert faoken, dat man klaogen, sick beduern, off sick bepraohlen will.

„Fräuher wör väles änners“, kanns all eiher glöben. Et mott jo uck so wän, denn dei Tied gaiht nu maol wieter!

Un so möcht ich vandaoge trügge denken, an dei Winter van fräuher. Disse strengen Winter wörn hart, dei Alldaogsarbeit schwor. Et wör nich einfach, aower aals irgendwie selbstverständlicker.

Nich blots uppe Fensterschieben seeten Iesbloumen, uck dei Wände van binnen harn eine dicke Iesschicht. Buuten geew et an’t Dack kiene Dackrönnen. Wenn et langsam daute un nachts wöller fröös, geew et dei schönsten Iespingel, bit an Bodden, buld so wi in eine Iishöhle.

Wi Kinner harn uck väl Spaoss. Schneiballschlacht sowiso, Schneimann baun wör dat, wat ick domaols am leiwsten möchde, un dat kann ick vandaoge mit 80 Johr noch immer nich laoten.
Domaols güng dat bi us dorüm, wer denn gröttsten baut har. Dor wör ick lange bäter at miene grötteren Bräuers. Einmaol harn se mi aowerdraopen. Ick wull an nächsden Dag naohaolen. Doch Schietepiepen – dor har et daut.

Dat Glietschken wör ein Riesenspaoß. Fräuher wi vandaoge kann man so eine Glietschkebaohn uck baun, wenn man denn Schnei platt trett. Wi harn aower noch richtige Iesbaohnen. Wenn et dann up’n laoden Harwstdag masse rängt har un alle Päöle vull wörn, harn wi ‘ne grote Utwaohl. Man mott dor tou säggen, dat fräuher wenig drainiert wör un deswägen dat Waoter nich so schnell affsacken kunn.

Wi Kinner drögen domaols fast aale noch Hölschken. Dormit güng dat Glietschken noch am bessen. Dat Problem wör, dat dei dordör schnell verschleeten. Opa klaogde immer: Dor kanns kien Hölschken gägen kriegen. Wat mök hei: Olle Schouh wüdden fräuher nich wegschmäten. Sei wüdden in Stücke schneern un dei kloppde Opa us ünnere Hölschken. Nu wör dat Rutschken daon.
Aower wi löten us wat infalln. Mit’nen groten spitzen Naogel drückden wi dei Stücke dor vör’t glietschken aff. Wenn wi dann woller nao Huus güngen, drückden wi dei Flicken so’n bäten woller drup. Meistens füllen se woller aff. Dann säen wi bi Huus: Dei sünd einfach affalln, hätt Opa nich öllinck fastemaokt. Opa knüffde dann, off hei dat immer glöw hätt, naja – ick glöw et nich…

Mit’t Glietschken kunn man uck eine Ort Wettkampf maoken. Einmaol, wer am wietesten glietschkede. Dann fangen: Alle 5 Sekunden wüdd achteränner aower dei Baohn glietschket. Hars denn vör di gräpen, kunns denn ümme un di doraower schmieten. Manche blewen dann extrao legen, dei nächsde achteran, unsowieter, wi säen dann immer „groten Hoopen maoken“. Dat Schlimme dorbi wör, dat einige immer dei Holschken utflögen. So ein Geschoss hätt mi uck maol draopen. Mit dei Verzierung häbb ick’ne ganse Wäken loopen.

För’t Iesloopen kenn ick noch Schäöwels. Dat wör’n lüttket Brett, so grot as’ne Schouhsaohlen, dorünner twei Glietschienen. Dei wüdden dann mit twei Ledderreim aower dei Schouh bunn’n. Dat Glien wör nich jüss dat Beste. Dei Vördeil wör, dor kunns gout up staohn, man bruukde dormit nich lange üben.

Bäter glitschen güng dat mit richdige Schlittschouh. Dat geew aower noch nich dei, dei faste anne Schouh sitt’t. Disse möss man noch anne Schouhsaohlen fastemaoken: Up dei Schiene seet so’ne Vörrichtung mit twei Klammern, dor settde man denn Schouh up, denn man dann anne Saohlen mit’n extrao Schläödel fastedraihde.
Dat Problem wör, gi käönt et jou vörstelln, eine stabile Schouhsaohlen. Seet dei Schlittschouh nich richtig faste, geew et dei dollsten Stürze, so wi bi mi. Eigene Schlittschouh häbb ick nie hat, aowern gouen Kumpel, dei mi dei uck maol utleint hätt. Nao poor Übungen wull ick dann uck bewiesen, dat ick dat all gout kunn.
Wi harn bi us eine grote Waoterstäe, ein Schlatt, wo wi am leiwsten wörn. Dor geew et aower poor aopene Stäen. Un dat wör eine Moutprobe, dor so wiet wi möglich ran tou fäuhern. Natürlick wull ick nich trüggestaohn. Ick weit noch wie vandaoge, wi ick dor scharp ranfäuhert un dunn affbaogen bin, womit ein Schlittschouh affhaude, ick liekut fäuherde un…  so ein Vollbad in Winterwaoter is gans wat Besünneret. Nich unbedingt tou empfählen!

Aower nu is Schluss, ick mott nao buuten. Et häff vannacht bäten schneiet, ick mott noch’nen lüttken Schneimann bauen.. Bit nächsmaol sägg Batkes Jupp…

Ein Wiehnachtsgeschenk…  KW 52/25

„Ick glöw, wi gaoht nu nao Huus“, sä miene Frou. Wi wörn all denn gansen Nömmdag ünnerwängs – bi use Dochter in Essen. Wi wörn shoppen. So sägg man vandaoge wull, wenn man van Geschäft tou Geschäft löpp, un Geld för Deile utgiff, dei ellinck dei Wiehnachtsman bringen schall.

„Dat is gout, mi kellt dei Fäute all, un bi us touhuus gefallt mi dat väl bäter“, wör ick fors inverstaohn. Miene Dochter keek mi vanne Siete an. „Du biss aower bi mi tou Beseuk. Vandaoge biss du bi mi touhuus.“

„Jao, richtig“, sä ick, „häss recht“, un stuffelde wieter. Aower, so dachte ick bi mi, wi is dat ennlick, wann is man dann touhuus?

Miene Frou un ick sünd vor Johrn inne Stadt in eine Waohnung trukken. Dor käönt wi, wenn wi eines Daoges nich mehr allein klor kaomt, Hülpe kriegen. Tschach, un is dat nu mien Touhuus? In mien Kopp füng et an tou rattern.

Dat güng trügge bit in miene Kinnertied, naon lessen Krieg. Mien Vaoder möss at Börgermeister in us Dörp Vertriebene ut’n Osten bi hiesige Lüe ünnerbringen. Nich einfach, vör beide Sieten nich. Faoken häff hei van Kinner vertelld, dei schrait harn: „Ick mögd woller nao Huus. Worüm draff ick dat nich?“ Dei Öllern harn kiene Antwort, üm blots ankäken, un in ehre Oogen har staohn: Dräöwt wi hier blieben – bi jou touhuus?

Un miene Gedanken güngen wieter. Nao mien Neffen up’n Amt, wo mit entschieden wedd, off Flüchtlinge hier bliewen käönt. Un faoken mott hei hörn: „Ick will nich woller trügge, häbb Angst, dor is för mi kien Touhuus mehr!“

Miene Dochter reet mii ute Gedanken. „Bis us touhuus giff et vannaomt dien Leibgericht. Marek häff all aals vörnänner, hei teuwt all.“ „Jao, schön van jou“, sä ick, „dat frait mi“, un füllt woller in miene Gedanken.

Marek, miene Dochter ehr Mann, wi wör dat noch bi sien Touhuus. Taihn Johr wör hei eiers wän, as siene Öllern mit ehre beiden Kinner ut’n Osten nao hier, nao Essen, kaomen sünd.

Häbbt sick bi Nacht un Näbel äöwer dei Grenze schmuggelt, blots mit dat Nödigste. Mössen aals achter sick laoten. Uck denn lüttken Hund, Mareks besten Frönd! Un noch lange har hei doran denken möss: Wo is hei wull – touhuus? Aower wo bün dann ick – wo is mien Touhuus?

Un wi dat Läben so spält: Miene Dochter ünnerrichtet hier in Essen at Lehrerin in Dütsch eine Willkoamensklasse. Kinner ut väle Länner, uck Kinner, dei nie woller trügge käönt. Un jedsmaol, wenn dei Ünnerricht tou Enne is un et heit, gi käönt nu nao Huus gaohn, kiekt ehr väle Oogen an, as wenn sei säggen wulln: Touhuus – wi schön wör dat, wenn wi dor woller hen kunn‘n…

Aff un tou kummp ein van dei Lüttken naon Ünnerrich an, packt ehr ümme, un sägg gans liese: „Bi di is dat uck schön. Hier häbb ick kiene Angst!“ 

„Papa, wi sünd touhuus“, röp miene Dochter. Ick wör all woller trüggebläben. „Jao, jao – is gout, ick kaom all“, sä ick, wör aower noch ganz in mien Gedanken. „Wat is mit di?“, miene Frou stöttde mi an, „häss du wat? Off denks du di woller wat tousaome?“ „Och, laot mi doch“, güng ick doraower weg. 

Miene Dochter köm dortou, lachde un pück mi ümme. Sei wüss, wi sei mit ehrn Pappen ümgaohn möss, wenn sei wat wäten wull: „Säggs du mi Papa, wo du an dacht häss?“ „Jao“, ick haolde deip Luft, „ick häbb äöwerlegg, wo is un wann sägg man touhuus.“ „Un“, frög sei wieter, „häss du et rutkrägen?“

„Ick glöw schon“, un mi flög et nur so rut: „Äöwerall, wo Menschken sick verdrägen dout, uck vergäben käönt, is Fräen.

Un wo Fräen is, giff et uck ein Touhuus!“

KW 51/25 – Ein Wiehnachtsgeschenk…  

Advent, Advent, dei Tied dei rennt…

Nu is dat Johr all buld vörbi, un besinnig denket wi –

wör aals richtig, wat ick häff maokt, wat wör verkehrt, wo häff et haokt?

Nu is noch dei Tied dorvan, dat man doran denken kann,

Jetzt schull man dat, wat dait dor kell‘n, drokke noch maol richdig stelln!

Vergäben uck, dei weh us daon, verseuken, denn Ännern tou verstaohn.

Kann man an den Nächsden denken, dait man sick sülwes mit beschenkan!

KW 50/25 – Dei Huusfrou…  (so wör’t fräuher – so is et uck noch vandaoge)

Dei Daoge werd kötter, nu is dat so wiet, vör us staiht dei Advents- un Wiehnachtstied.
Aals mott uppe Rege wän, fardig, inköff, un fein schmücket wern.
Masse Arbeit kummp dor up us tou, un wer mott dat maoken? – dei Huusfrou!
Ein Mensch, dei alles maoken mott, versorgt Kerl, Kinner un denn Pott,
sorgt sick van fräuhesten Morgen an, bit deip inne Nacht – un is immer dann –
wenn’t irgenwo klemmt, alltied tou Stelle. Ein Mensch för Alles – för alle Fälle…
Sei kaokt för us dat schönste Äten, passt up, dat wi dout nix vergäten.
Giff Trost, wenn us wat kellen dait, weit Raot, wenn einer nich wieter weit.
Hollt Huus un Hoff un alles rein, Wäsche waschen, flicken, bügeln, aals piekfein.
Rümt weg, wat wi aal leegen laot, passt up, dat wi nich aowere Stränge schlaot.
Giff Mout, wenn wi us maol nich trout, bring Fräen, bevör wi us eis haut.
Rögt an, dat maol wat ut us wedd, weit immer, wat gout utsütt un lätt…
Ick hoff, dat nu ein jeder weit off sütt, wat dei Naome Huusfrou bedütt..!

14.11.2025(KW 46  – Dei Schoulraot is dor…

 Eines Daogs, ick güng noch in‘t eierste Schouljohr, köm dei Schoulraot. Wat för‘n Theaoter. Aal in eine Klasse, man sägg wull  tousaomedräben. Dor seeten wi nu tousaomendrückt un teuwen up dat „hohe Tier“.
Endlick köm‘n dei Kösters mit denn Schoulraot rinträen. Aal stünn´n stramm: „Guten Tag liebe Kinder, schön habt ihr es hier“, un dann füng hei an, dei groten Kinner afftoufraogen, Räkenupgaoben un sowat. Dei Kinner ut dat drütte un veierte Schouljohr, mössen wat ute Bibel un ut denn Katchismus wäten. 
Dormit nich genoug. Hei füng uck noch bi us an, eierste un tweite Schouljohr: „Na, dann wollen wir mal prüfen, ob ihr auch schon was gelernt habt. Wer nennt mir mal einen Satz, wo das Wörtchen „groß“ drin vorkommt?“
Los güng‘t: „Das Haus ist groß, das Pferd ist groß, die Kirche ist groß.“ Up maol keek hei mi an: „Kennt der kleine Mann auch schon so einen Satz?“
Ick wüss gornich, wo ick henkieken schulll. Wat schall ick denn maol eis säggen, güng mi dör denn Kopp. Dunn füllt mi in, wat ick van miene groten Süster lessden ut´n Katechismus hört har. Schnell stünd ick up un sä: „Gottes Allmacht ist groß..!“
„Donnerwetter“, flög denn Schoulraot rut un mennde tou usen Köster:, „Dat wedd maol´n Gouen.“ Hei frög wieter: „Kennt ihr denn auch einen Satz mit „klein“?“ 
Un woller kek hei mi an. Worüm ick, worüm fraogt hei mi denn immer? In miene Not füllt mi nur noch Opas Schnack in: „Klein – jao, weit ick,  du kanns di an Mors klain…“    

01.11.2025(KW 44  –  Halloween off Bummelaterne…

Halloween – kennen wi nich. Wenn fräuher dei düstern (dunklen) Daoge anfüngen, güng bis us dat bauen (basteln) los. Wat häbbt wi us aal tourechte baut.
Dat füng bi dei Bummellaternen an. Mien Brouer Jan mök dei ut Sperrholt. Hei kunn midde Laubsaogen ümmegaohn. Wi möken dei meist ut Pappe. Leider brennen dei immer at eierste aff…

Dumm Tüg maoken? Oha – wenn ick dor an use „Kerzenfabrikation“ denke: Dat ganse Johr sammeln wi Kerzenstumpen. Dei wüdden dann heit/flüssig maokt un in olle Pillendeusen gaoten, mitten drin ein Docht. Dorför schulln wi ellinck Strohbänner nähm‘n. Aower dormit güng‘n dei Kerzen immer tou schnell ut. Also, harn wi rutfunn‘n, nehm‘n wi Schouhbänner. Wat för’n Spektaokel, wenn wi sönndaogs dei Schouhe bruukten..!

Also geew dat Verbot!  Aower – wi dat so is – wenn‘t verbaoen wedd, jäökt et üm so mehr: Wi güng‘n mit use Experimenteierei inne Schürn!  Puuh, wenn ick dor vandaoge an denken dou. Wi harn wull aals affackeln kunnt…

Doch et geew jo usen Opa. Dei har us all lange wohrschaut. Bevör dei eierste Fackel dat Stroh toupacken kreeg, stünd hei all achter us. Schnell siene olle Böxen, dei dor up’n Haoken hüng, d’raower un ute wör dat Füer..! Datt wi’n poor in’n Nacken kreegen, nich van schnacken…

Doch as use Oma, dei nich gout mehr seihn kunn, nächsden Dag dei Büxen inne Hand kreeg, möss Opa anträen. Aower Opa wör nich us Opa, wenn hei nicn ’ne passende Uträde wüss: „Dat ligg an diene scharpen Ziepelsoppen, dor möss ick touval Luft van afflaoten..!“

19.10.2025(KW 43  –  Dei Käödelbeerboom …

Klaun, klaun, Äppel wolln wir klaun“, so heit ein Hamburger Lied. Aower dat passde uck fräuher tou us,  denn so ein Appel stibitzen – is dat wücklich so wat Leipes? Toumaol, wenn dei gornich plückt, leegen laoten, off verkaomen döen, wi bi miene lüttke G`schicht.

Up usen Schoulweg köm wir bi Höppen Franz vörbi. Dei har ein groten Beerboom. Dor seeten gans lüttke Beern dran – man sä uck Käödelbeern dortou. Aower dei schmeckden – hmm!
Nu wör dat Mallör, dat ünner denn Boom dei Gäöten (Affallwaoter) langeslöp un dor dei Beern rinfüllen.
„Dei dräöwt gi gerne upäten, dei sünd g‘sund un schmeckt am bessten“, wull Franz us wiesmaoken, „aower bliew‘t mi van denn Boom wäge!“
Dat har hei nich säggen möss. Wi wüssen jo, dat hei dei Beern sülwes nich bruukde, off dei Schwiene se upfreeten, un hei un siene Liese gans giezige Lüe wörn. Un so seeten wi drokke maol in sien Boom un haolen us dor‘ne Beern rünner. Un Franz schüllt dann  achter us her.
Eines Middaogs,  ick seet  jüss in Boom, stünd hei dorünner: „Haha,  nu häbb ick di, kumm dor man eis rünner.“ Aower dor dachde ick gor nich an. Ick bleew fein sitten un teuwde, bit hei weggüng.
Doch „Schietepiepen“, siene Liese bröchde üm noch‘n Pudding un hei bleew ünnern Boom sitten.
„Franz“, röp Liese up maol, „dei Katte frätt dien Pudding!“ Franz verschrök sick un füllt rundaowerkopp inne Gäöten. Hei nehm sien Hölschken un schmeet´se dei Katten nao.
As hei dunn sien Hölschken woller haolde, kunn ick schnell weg.
Un dat End van dei G´schicht: Dei Katt hätt hei nich draopen, mi häff hei nich krägen, sien Pudding wor wäge un hei sehg d´ut.
Un mi, wenn‘t uck villich nich gans richtig wör, häbbt dei Beern gout schmeckt..!