KW 13/26 – Opa un dei Buckjungtied…
Buckjungs = dorünner verstünd man fräuher Jungs/Junggesellen, dei sick för kien’n Streich tou schaode feuhlten. In miene G’schichte häbbt dei Enkel Opa sowiet krägen, dat hei ehr van siene Buckjungtied, so sä hei immer, vertelld…
„Opa“, sägg Bernd, Friedas Freund, „du häss doch maol sägg, dat gi Jungs dei Schouh putzt un in Sack stoppt häbb“.
„Dat is so nich gans richtig, ick verkloor jou dat maol. Also: Fräuher harn Jungs inne Buurschkupp off Dörp ehre eigene Gesetze. Wer dei erfunn’n häff, weit ick nich, wör so. Aal Sieten möken mit. Brochte immer masse Spaoss!“ Aower“, – Opa maokt up wichtig, „Sperenzken möken wi blots mit dei, dei äöwerall mitmöken, sülwes aower kien’n Pennig för ännere aower harn.“
„Un dei häbbt gi aal in Sack stoppt“, frög Frieda. Aal lachen.
„Ja -neee“, Opa wieter up gans wichtig, „wi ick schon sägg häbb, wenn sick einer inne ännern Buurschkupp ’ne Bruut söcht har,möss hei dormit räken, dat dor dei Jungs üm tou packen kreegen, um üm dei Schouhe tou putzen. Dat wör dat Teiken, dat hei ein’n utgäben, ein’n anständigen Schien rutrücken möss. Döen dei meisden uck. Wör dor aower ein Kniepigen, dei nix rutgäben wull, kreeg hei ’ne Warnung: Wägeblieben, off du kummps in’n Sack, bit di dat änners aowerlegg häss!“
„Aower dat is doch Freiheitsberaubung“, kummp Erna d’tüschken, „leeten dei sick dat denn einfach gefallen?“
Nu kummp Oma dortou: „Häbbt sülwes schuld, wüssen doch wi’t löp. Äöwerall mitmaoken, immer mitfiern, aower dann kien Pennig för’ne Bruut äöwerhäbbn? Dann mäöt se aben büßen!“ .
Opa nappkoppd: „So is dat. Dann stoppden wi denn in ein groten Kaffsack, un stelln üm vöre Dörn, dormit üm aale seihn kunn. Naore Stünn wör hei meisden tamm, har sick nouch blamiert,un geew van sick ut up. Möss dann aower minnest ein Schien mehr rutrücken.“
Erna gans iwerig: „Wi löp dat denn normaol aff, Schouh putzen, wi, worüm, womit, wi güng dat?“
„Man sinnig an“, Opa lähnt sick trügge, „Worüm – weil hei dormit ein Verlöw kreeg,dor inne Burschkup ’n Wich tou angeln,‘n sog.Jagdschien.
Womit – ja, mit ein einfachen Schouhbössel.
Wie – Wichtig wör dei Schnack, denn man dorbi gans fierlick üpsäggen möss. Dei güng so: Ick putz di dei Schouh, bit se blinkt, un di dat Geld ute Knippen spring..! Un dat sä man so oft un putzde so lange, bit hei sick bekreeg un dei Knippen rut trück.“
„Un dann möss hei aal man utgäben?“ kick üm Erna an. „Dann wüdd dat aower ganz schön düer!“
Opa lacht: „Nä, so schlimm wüdd et nich. Gouen Schien för’n Kissen Beier. Wenn’t freiwillig wän wör, un wi noch mehr Dösst harn, geewen wi uck noch wat dortou. Un aale wörn toufräe.“
„Aower langwielig“, mennde Jan, „in’n Sack stoppen, is väl gailer!“
„Nä nä – langwielig wüdd dat bi us nie“, mennt Opa gans wisse, „use Naober Harms harn
allein all nägen Wichter. Tou miene Jungtied wörn dor väl van flügge. Dat schöne wör“, Opa gniffelde in sick rin, „dat Harms Wichter faoken wesseln. Un wenn dor maol woller ein ’n äöwere Netten Dörn keek, un nich wegtouschlaon wör, geewen sei us’n Wink, un wi kreegen denn dann bi de Büx!“
„Dann harn gi wull oft ein Fierdag“ mennde Bernd, „wi löp dat denn meisdens aff. Fete, bit toun Affwinken supen, off..?
Opa schmüßkede: „Dat köm dor up an, woväl Lüe wi tousaome harn. Faoken häbb wi dat Geld uck upsport un dann, wenn us ganse Jungvolk tousaome wör, verfiert. Us Heini mit’n Quetschkassen un dien Unkel Hermann mit’n Schnutenfidel – dann güng dat rund, dann dideln dei Röcke!“
Klar, Jan siene Freundin, hätt sick all gans trügge trucken, uck dei ännern Wichter schüddelt mit’n Kopp. Dat wat Opa dor aal vertelld, un dann dei Utdrücke, dor kaomt sei nich mehr mit.
„Käönt wi nich eis wat änners schnacken“, knüfft Frieda los. Aower dei Jungs häbbt noch dei Äöwerhand: „Glieks“, sägg Bernd fors, „aower Opa mott us noch vertelln, wat dat mit denn Hackelspatt un Strohkranz up sick har. Dat mott’n Spektaokel wän häbb’n, sä us Papp’n.“
„Spektaokel, weit ick nich. Aower Spaoss hätt dat us schon maokt“, Opa kick gans listig ut: „Dat vertell ick jou aower dat nächsde Maol..!“