’n poor Deile vörweg:
Gedichte tou schrieben, ob auf Hochdeutsch, off up Plattdütsch, för Geburtsdaoge, lüttke Fiern, usw. ligg uck in use Familge.
Wat mi aower jümmers mehr interessierde, wörn lüttke G’schichten, Anekdoten, also Däönkes, Däöneken, Döntken, off wi man dor tou sägg – un dat up Platt. So bün ick all fräuh dormit anfangen, disse tou sammeln un uptouschrieben.
Miene Ort toun Schrieben häbb ick bibeholln. Ick seih dat so: Schnacken un Schrieben wi ein dei Schnaobel wossen is. Denn dat Besünnere an Plattdütsch is, dat man et so schrieben kann, wi man et utspräken dait. Wietergäben, wi man et hört un verstaohn hätt. Jüss bi Däönkes is dat wichtig. Wenn dei wo anglieken off begraodigen wullt, is „dei Musik“ dor ute.
Dorüm schall sick nümms uprägen, wenn Wörter un Utspraoke in miene G’schichten eigenwillig un ünnerscheidlick sünd. Wi häbbt doch use Öllern all sägg: Wenn du nich weiß, ob mir oder mich, maok et up Platt – dann blamiers di nich!
Plattdütsch is ’ne freie Spraoke. Sei bliff nur lebennig, wenn jeder sick up siene Ort dormit utdrücken kann.
Un dat hätt mi dortou anholln, sülwes wat tou schrieben:
Bi us tou Huus – G’schichten ut’n Paddewat!
Väl Spaoß bi’t Läsen sägg Batkes Jupp…